Na een heerlijk relaxte dag in Marseille, ga ik vandaag door naar Nice. Nog meer ontspannen, lekkere temperaturen en zee. Ik heb er echt zin! Nu alleen de treinreis nog en dan 2 dagen Nice.

Eén van de dingen die je soms hebt op reis, zijn onverwachte verassingen. Wat ik elke keer doe is, naar het station gaan en daar kijken hoe laat de eerst volgende trein gaat. Tenzij ik van te voren moest reserveren natuurlijk, dan is dit allemaal al gepland. Tot nu ging deze aanpak erg goed en hoefde ik nooit lang op een trein te wachten. Maar vanochtend was dit anders…

De treinreis richting Nice

Rond 10:00 uur check ik uit bij het hostel en loop richting het station van Marseille. Eenmaal op het station aangekomen, checkte ik de treintijden om te kijken vanaf welk perron de trein zou vertrekken. Op dat moment kwam de grote verassing dat de eerst volgende trein pas om 11:58 uur zou vertrekken. Het is dan 10:23 uur en dus nog een tijdje wachten. Maar ach, wat doe je er aan…

Rond 11:40 uur staat het perron aangegeven en staat de trein er, dus instappen maar.
Een plekje had ik zo gevonden, mijn tas naast me, telefoon aan de oplader en mijn boek in mijn hand. Maar  er gebeurde niets. Tot… er van alles in het Frans werd omgeroepen. Vraag me alleen niet wat… Ondertussen werd een en ander wel redelijk duidelijk. Iedereen stond op, pakte zijn spullen en verliet de trein. Waarschijnlijk een storing of mankement.

Na nog 40 minuten gewacht te hebben, een broodje en wat te drinken gehaald te hebben (wat trouwens belachelijk duur is op de stations hier! 7 euro nog wat voor een belegd stokbroodje en een flesje cola, het goedkoopste wat ik kon vinden…) Maar goed… na 40 minuten en toch maar even gevraagd te hebben waar ik moest wezen, kon ik in een andere trein instappen en op weg naar Nice.

De reis

Ik had me  weer gesetteld en was snel in mijn boek verzonken. De reis zou zeker 2,5 uur zijn, dus tijd genoeg om even lekker lezen. Maar zodra we in de buurt kwamen van Nice, werd de omgeving steeds mooier en aantrekkelijker. Ik werd een beetje afgeleid van mijn boek en genoot van de omgeving en het uitzicht over de zee die zo af en toe zich liet zien.

We passeerden enkele steden en dorpjes of gingen er doorheen en het uitzicht was prachtig!
Het zou zeker geen straf zijn om hier te wonen. Lekker weertje, uitzicht op zee, mooie omgeving. Wat wil een mens nog meer? Het enige nadeel? Het is in Frankrijk… En mijn Frans is uitermate beroerd… Dus ja dat zou nog wat worden…

Hoewel ik denk dat ik in een stad als Nice of Cannes wel uit de voeten zou kunnen met Engels. Want tot mijn verrassing spreken ze in de steden waar ik tot nu toe ben geweest in Frankrijk toch wel aardig goed Engels. Wie had dat gedacht?
Een vakantiehuisje hier vind ik trouwens ook goed!

Het strand

Eenmaal in Nice aangekomen was het al na 15:00 uur. Veel van de dag was er niet meer over door het hele gedoe met de trein. Ik zocht eerst het hostel op. Dit bleek niet eens zo heel ver en redelijk in het centrum van Nice te liggen.
Na alles in het hostel in orde te hebben gemaakt en mijn tas gedumpt te hebben, ben ik de stad ingegaan. Omdat het aardig laat al was besloot ik niet te veel te gaan doen en lekker te relaxen. Dus op weg naar het strand!

Onderweg kwam ik op een prachtig plein, zag het nodige groen en ook nog aardig wat Palmbomen. Hoe dichter naar de kust, hoe meer palmbomen. De nodige stof voor mooie foto’s.

Aan het strand was het lekker druk. Vooral jongeren genoten van het lekkere weer. Het strand hier is een kiezel strand. Dus geen gedoe met irritant zand dat overal tussen gaat zitten!
Ik heb eerst heerlijk gezeten en alles in me opgenomen. Daarna wat foto’s gemaakt en over het strand gedwaald. Nog  meer foto’s gemaakt en nog meer genoten. Wat een straf…

Dilema…

En terwijl ik nog meer foto’s maakte, werd ik helaas geconfronteerd met een verschrikkelijke werkelijkheid… Ik had al weer de hele SD kaart van 64 GB gevuld met foto’s… Mocht je je nou afvragen hoeveel foto’s dat zijn, dat zijn er maar liefst 3105.
Dit betekende dat ik niet meer foto’s kon maken, gezien de extra SD kaart die ik mee heb, blijkbaar kapot is en ik dus niks aan heb. En foto’s op mijn camera gaan verwijderen is ook onbegonnen werk…

Ja, een echt first-world problem… en keuzestress dus!

Als je me nog niet volgt, ik post door de dag heen op InstaStories en Polarsteps! Zeker via Polarsteps kan je me bijna stap voor stap volgen door mijn live locatie en de foto’s die ik door de dag heen post.
Volg je me nog niet? Ga dat dan zeker doen! Via Instagram: @mikemeijsen of  voor Polarsteps, klik hier